Interview Lucas Van den Eynde en Peter Van De Velde

Op dinsdag 25 september nodigde Studio 100 de pers uit voor een exclusieve preview van de Spektakel-Musical ‘40-45’. Studio100fan.eu was ook van de partij en na de preview kregen we de kans om Lucas Van den Eynde en Peter Van De Velde te interviewen.

In de musical ‘Daens’ mochten Lucas Van den Eynde en Peter Van De Velde samen acteren als respectievelijk pastoor Daens en opzichter Schmitt. In de Spektakel-Musical ‘40-45’ delen de twee topacteurs de rol van Emiel, de vader van Staf en Louis. Na afloop van de exclusieve preview, kreeg onze reporter de kans om Lucas en Peter enkele vraagjes te stellen.

Dag Lucas, Dag Peter. Deze musical is niet de eerste grote productie van Studio 100 waarin jullie meespelen. Waarin verschilt deze voorstelling van de andere?

Lucas: In de eerste plaats het verhaal. Deze musical speelt zich af tijdens de Tweede Wereldoorlog en het toont nog maar eens dat die Tweede Wereldoorlog zo een onwaarschijnlijke periode was die zowel het beste als het slechtste in de mensen naar boven haalde.

Peter: Ook een groot verschil tussen 14-18 en deze productie is dat we bij 14-18 meer een verhaal vertelde over het front, terwijl we nu een meer emotioneler verhaal vertellen waarin we een gezin uitlichten in Antwerpen: vader, moeder en twee zonen. De ene kiest voor het verzet en de andere gaat het Duits gedachtegoed aanbidden en wat dat doet met dat gezin. Wat doet dat met die vader? Wat doet dat met die moeder. Ze hebben hun twee zonen dezelfde opvoeding gegeven, maar ze gaan elk een totaal verschillende richting uit en dat zorgt natuurlijk voor conflicten.

En dat is héél mooi om te spelen. En ook de tribunes waarop het publiek plaatsneemt, die komen echt tot in de huiskamer van het gezin.

De tribunes maken ook dat het voor ons als acteurs anders werken is. Zo zal de tribune op een gegeven moment een soort arena-opstelling maken, waarin de tribunes rondom de acteurs staan, en 5 minuten later staan ze in een gewone schouwburg opstelling, en dat maakt het voor ons toch uniek. In een normale schouwburg is het makkelijk: daar heb je een cour en jardin, maar omdat alles hier in beweging is moeten we zéér goed onthouden van waar we moeten komen en waar we naartoe moeten gaan.

Lucas: En het publiek gaat ook alles loepzuiver horen met de hoofdtelefoons, waardoor je als toeschouwer ieder woord, iedere medeklinker zult waarnemen, iets wat in het tumult van een voorstelling soms verloren gaat. Je gaat hier geen woord missen gedurende die twee uur en dat is een hele maffe gewaarwording.

Brengen de tribunes die verschillende opstellingen aannemen tijdens de voorstelling acteertechnische moeilijkheden met zich mee?

Lucas: Het belangrijkste is dat je je parcours héél goed kent (waar komen we vandaan en waar gaan we naartoe) en de overige bewegingen, zoals of we met decorelementen moeten meebewegen, etc. Ook moeten we rekening houden met de muziek en underscore, die zoals in een film, getimed zijn. Dus we kunnen niet nog een spannende pauze houden om het dramatische wat te verhogen, want dan klopt de timing niet meer.

Peter: In tegenstelling tot wat sommige mensen denken, hoef je ook niet groot te spelen in zo een grote zaal (er is plaats voor 1660 personen op de tribunes), vind ik. Je hoeft niet ander te spelen dan dat je in een gewone theaterzaal speelt, want het publiek komt letterlijk naar je toe. Plus, alles kan je horen, je hoeft niet te roepen dankzij die hoofdtelefoons. Je hoort ieder woordje, iedere medeklinker, fluisteren komt binnen bij de mensen, dus je moet helemaal niet groot acteren.

En dat is fijn aan deze productie. Het enige waar ik wat schrik voor had was de gigantische ledwall, maar zoals je ziet is de kwaliteit prachtig met zoveel details en het geeft zoveel mogelijkheden. Nu is het een meer, maar straks kan het een woonkamer zijn, of de cichoreifabriek.

Lucas: Wij moeten zeker niet proberen om nog een tandje bij te steken om de techniek te overtreffen. De techniek staat ten dienste van de acteurs, en bij verschillende scènes heb je echt wel het gevoel dat die technische aspecten van de voorstelling het gevoel dat je als acteur probeert over te brengen nog versterkt.

Peter: Het is ook zéér filmisch, vind ik. Als je op de tribunes zit, en je kijkt naar de scènes komt het zéér filmisch over, zowel de grote massascènes als de kleine huiskamerscènes. Je hoeft echt niet groter te spelen, dat is zelfs één van de valstrikken bij zo’n grote productie, dat je te veel gas geeft, en dat werkt niet.

Jullie hebben het al kort gehad over jullie personage. Kunnen jullie ons nog wat meer vertellen over Emiel?

Lucas: Emiel, de rol die wij om beurt spelen, is de uitbater van dé Cinema Rex, het symbool van Antwerpen waar ook het dramatische bombardement gebeurde met héél véél doden tot gevolg, komt in vervelende situaties terecht, wanneer hij verplicht is om onderdak te verlenen aan enkele Duitse officieren. En dan blijkt dat er een zekere Staf Declercq in het Sportpaleis toespraken geeft ter ondersteuning van de Duitse bezetter en zijn twee zonen willen daar wel eens naar luisteren, waarna zijn zoon Staf meegaat in het gedachtegoed dat Declercq verspreidt terwijl Louis er zijn bedenkingen bij heeft. Hoe langer, hoe meer groeien die twee broers uit elkaar en dat is toch wel moeilijk voor die vader, die tweespalt tussen zijn zonen én de spanningen die dat met zich meebrengt,

Peter: Emiel ziet er echt wel vanaf. Hij is eigenlijk afgestudeerd als onderwijzer, maar omdat de Walen het voor het zeggen hebben is er geen job voor hem als onderwijzer, iets wat al een eerste frustratie is. Dan is hij uit armoede gaan werken voor de Cinema Rex en uiteindelijk is dat een job geworden dat hij héél graag doet en wordt hij ook bezeten door de film en kent hij al die films. Maar het is een soort onderdrukking, en dan staat er daar iemand in Duitsland te roepen dat het beter kan en dan zijn er mensen die in die val trappen. Dat is iets wat we zien in Staf. Emiel probeert zijn zoon wel terug op het rechte pad te krijgen, maar dat is héél moeilijk.

Lucas: Het is een hele moeilijke bal. Dat hele oorlogsgebeuren, het is meer dan zwart-wit, er zit héél wat nuance tussen.

Heren, bedankt voor jullie tijd!

Peter & Lucas: Graag gedaan.



Delen

Reacties via Facebook

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Archief

Categorieën